Komikler - bushra_92 kullanıcı bilgileri

Kullanıcı adı : Şifre : Hatırla

anasayfa

arama

üye olayım

yardım

bushra_92 OFFLINE (Müdavim) Kadın / 17 yaşında Kayseri, Türkiye	Puan: 42,454 Kredi: 14,069 Son Giriş: 06 Eyl 2008 16:26
Arkadaş Listeme Ekle Mesaj Gönder Yasakla Rapor Et

Doğum Tarihi:	10 Eyl 1991
Meslek:	Öğrenci (Lise)

Detaylar:
Resimleri (0) Videoları (0) Haberleri (0) Fıkraları (0) KomikMiyim Resimleri (0) KomikAlbüm Resimleri (0) Forum Başlıkları (0) Forum Mesajları (70) Yazdığı Yorumlar (128) Favorileri (6) Blogları (1) Online: 9 gün, 11:35:15 529 günlük üye 131 gün giriş yapmış Resim Görüntüleme: 446 Video İzleme: 174 Oyun Oynama: 33 Haber Okuma: 33 Fıkra Okuma: 30 Alkışlanma: 0

Listeleri	(Toplam 0 liste)
Bu üye henüz hiç liste oluşturmamış?!?

kontorguzeli	merphee	muzoyattara	RaPpEr_SoN3R	kaDIkoYMeRDivEN
0_bIr_MiqR0p	edi_kayrak	P3GASUS	Akcay112	ersnnn_16

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez. Biri
tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha
karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç...
Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her
sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o
duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında...Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah
erkenden evlerinden çıkıp,şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek
itiraf ettiler bir süre sonra...
Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de
çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve
elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü
bir mimar olduklarında da hep mutluydular.Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen,banka
hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna
bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki...Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça
sevgileri de büyüdü, büyüdü...Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine
rağman çocuk sahibi olmayınca, bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur diyerek
devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... Senin için ölürüm derdi kadın,
sımsıkı sarılıp adama ve adma Hayır, ben senin için ölürüm diye yanıt verirdi hep...Bazen eve
geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, Bitanem, kütüphanenin ikinci rafına bak....
Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok
sevdiğimi sakın unutma Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu
notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği
çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli
değildi zaten...
Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun
olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına
geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta
kabul etmeye başladı.Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev

... (devamı)

79 kere okundu, 1 yorum var..